نقش گوشیهای هوشمند و اینترنت پرسرعت در مناطق بحرانزده

مونیو کایگو (Muneo Kaigo) در پژوهش خود درباره زلزله بزرگ شرق ژاپن در شهر تسوکوبا در استان ایباراکی میگوید:

ویرانیهای این شهر نسبت به مرکز اصلی زلزله کمتر بوده اما با این حال ویرانیهای گستردهای داشته و سیستم برق و آب شهری پس از زلزله اول آسیبهای بسیاری دید. ارتباطات در همان چند ساعت اولیه زلزله غیرممکن بود. قطع برق استفاده از رسانههای سنتی بهغیراز رادیوهای قابلحمل غیرممکن بود. در ساعت ۱۴:۵۰ روز ۱۱ مارس (در همان دقایق اول بعد از زلزله)

مادرها تلاش میکردند با فرزندانشان تماس بگیرند و زنها با شوهرهایشان؛ اما امکان برقراری ارتباط ممکن نبود و کسی موفق به برقراری ارتباط با نزدیکان خود نمیشد. خطوط تلفن و برق آسیب دیده بودند و تماسها و پیامهای کوتاه با ترافیک و تراکم سنگین مواجه بودند. ساعت ۱۸ همان روز اینترنت بر روی گوشیهای هوشمند موبایل (Smart Phone) قابل استفاده شد اما همچنان رایانهها غیرقابل استفاده بود. گوشیهای موبایل تنها دستگاههای ارتباطی بودند.

مردم ارسال ایمیلهای متنی، گذاشتن پست در فیسبوک و توییتر را با موبایل انجام میدادند و با دیگران ارتباط برقرار میکردند. آنها با گوشیهای را با موبایل انجام میدادند و با دیگران ارتباط برقرار میکردند. آنها با استفاده از نسل سوم اینترنت همراه (۳G) توانستند با دیگران چه در داخل کشور و چه در خارج ارتباط برقرار کنند. در روز ۱۲ مارس شهرداری شهر هم برای ارتباط با مردم و اطلاع رسانی به آنها از اهمیت  رسانه اجتماعی توییتر استفاده میکرد .(Kaigo, 2012, pp. 21-22)